يزيد از محمد بن ابى عمير از حفص بن البخترى از منصور بن حازم از ابى عبد اللّه عليه السلام : فى رجل يضلّ هديه فوجده رجل آخر فينحره ؟ فقال : انكان نحره بمنى فقد اجزء عن صاحبه الذى ضلّ عنه ، و انكان نحره فى غير منى لم يجز عن صاحبه . قوله : لو ذبحه فى غيره : ضمير مستتر فاعلى در [ ذبحه ] به واجد و ضمير مفعولى آن به هدى و ضمير مجرورى در [ غيره ] به محل ذبح يعنى منى راجع است . قوله : او عن غيره : يعنى از طرف غير صاحب هدى . قوله : او لا بنيته : ضمير به هدى عائد است . قوله : لم يجز : ضمير به [ ذبح ] عائد است . متن : و لا يجزي ذبح هدي التمتع من غير صاحبه لو ضل ، لعدم التعيين للذبح ، إذ يجوز لصاحبه إبداله قبل الذبح ، بخلاف هدي القران فإنه يتعين ذبحه بالإشعار ، أو التقليد ، و هذا هو المشهور و الأقوى و هو الذي اختاره في الدروس الإجزاء ، لدلالة الأخبار الصحيحة عليه و حينئذ فيسقط الأكل منه ، و يصرف في الجهتين الأخريين ، و يستحب لواجده تعريفه قبل الذبح و بعده ما دام وقت الذبح باقيا ، ليدفع عن صاحبه غرامة الإبدال . شرح فارسى : ت : مرحوم مصنف مىفرماين : اگر قربانى در حج تمتع گم شد و ديگرى بعد از پيدا كردن آن را از طرف صاحبش ذبح نمود اين فعل از ناسك و صاحب